||aki|| บล็อกรั่วๆของคนร้ายๆ

กรี๊ด กลับมาอีกทีเอ็กทีนพัฒนาซะแล้น

หวัดดีแจ้พ่อแม่พี่น้อง ปิดเทอมแล้วครับ ลาทีปีสาม พอกันที

สอบเสร็จนี่แทบจุดพลุฉลอง เหนื่อยลากเลือด (ทั้งนี้เพราะขี้เกียจเองด้วยส่วนหนึ่ง)

ไปประสาทกินอีกทีตอนสอบละกันพี่น้อง

 

เพิ่งกลับจาก กทม. สดๆร้อนๆครับ

บ้านนอกเข้ากรุงมันเป็นงี้นี่เองน้อ

ผมไปธุระครับ ไปพักกะเจ๊แถวๆ นวลจันทร์ เป็นการเดินทางโดยรถเมล์ครั้งแรกของชีวิต

ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมา 21 ฤดูกาลเข้าไปแล้ว

 

เคยสงสัยไหม ทำไม มึงต้องมาพร้อมกันหลายๆคัน แต่แม่งสายเดียว

-*- ร้อนหัวแตก หน้ากูจะไหม้ แต่แดดพอทนได้ ควันนี่ขอเหอะ

ไม่มีเงินไปเปลี่ยนปอดใหม่

ยืนรอขาแข็ง มองดูรถมันปาดซ้ายแซงขวา สายเดียวกันมาพร้อมกัน 5 คันติด

แต่หลังจากนี้จะไม่โผล่มาอีกครึ่งชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ

 

 

โอ้โห นี่ไม่ใช่ประเทศไทย ไม่ใช่แบ๊งค่อกนี่ มึงไม่ได้เจออะไรอย่างนี้นะเนี่ย

(ปลอบใจตัวเองสุดฤทธิ์ จริงๆประสาทจะกินและ)

สถาพตอนนั้นมีเงินติดตัวไม่ถึง 30 บาทครับ

คือถ้านั่งแท๊กซี่ไป ไม่มีปัญญาจ่ายแน่ๆ

จะชักดาบรึเค้าคงตบคอหัก - - ขึ้นรถเมล์ก็ได้

 

ผมสังเกต---

ร้อยทั้งร้อย คนจที่ยืนรอรถเหมือนผม ยืนรอคนเดียว ไม่มีใครยิ้มเลย

เหนื่อยล้า ร้อน ทดท้อ สิ้นสภาพ ฯลฯ คำหลายคำผุดขึ้นมาในใจ

ไกลออกไป รถยนต์ส่วนตัวของหลายๆคนแล่นผ่าน บ้างก็ยังไม่ขยับเพราะติดไฟแดง

ผมไม่แปลกใจทำไมหลายๆคนอยากซื้อรถ

ก็ระบบขนส่งมันแย่

 

เจอฝรั่งเข้ามาถามทาง

ไม่รู้จะไปไหน ฟังเท่าไหร่ก็คิดแน่ๆว่า ชื่อนี้แม่งไม่มีที่ประเทศไทยหรอก

มึงจะไปไหนแน่เนี่ย

 

ออกเสียงไปมา ไม่ได้เรื่อง เขาเปิดแผนที่ดูให้

ถึงได้รู้ จะไปถนนข้าวสาร

แต่ไอ้ที่มันออกเสียงนี่ผมยังไม่รู้จะพิมพ์ถ่ายทอดออกมายังไงเลยครับ

 

แล้วไง รู้ว่าเขาจะไปถนนข้าวสารแล้วยังไง

ไม่รู้ แนะนำเขาไม่ได้ เพราะตัวเองก็ยังเอาไม่รอด

พอดีมีลุงคนนึง เข้าทำนองกรุงศรีอยุธยาไม่สิ้นคนดี เข้าสะกิดไหล่ผม

ถามว่า "ฝรั่งมันจะไปไหนเล่า"

ผมบอก เขาจะไปถนนข้าวสาร

ลุงแกเลยแนะนำสายรถเมล์ให้ ซึ่งฝรั่งขอบคุณทั้งผมและลุงด้วยท่าทีซาบซึ้งจนผมขวย

 

ปลอบใจตัวเอง เอาน่า อย่างน้อยเรื่องดีๆก็มีคือ ได้ช่วยเหลือชาวต่างชาติ

ทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดี

คิดแบบนี้ได้ห้านาทีก็อารมณ์เสียเหมือนเดิม

ทำไมมันช้าาาาาบัดซบแบบนี้โว้ยยยย

 

เจอสายที่ต้องการทีน้ำตาแทบไหล ถูกหวยกูยังไม่ดีใจปานนี้เลย

แต่ขึ้นไปคือก็ไม่ได้ดีกว่าเดิมหรอก ยืนไม่พอ ยังต้องใช้ทักษะทรงตัวเป็นเลิศ

ผมว่าพวกกระเป๋ารถเมลล์เนี่ย ส่งไปประกวดยิมนาสติกหรืออะไรสักอย่างเถอะ

ไอ้ทีต้องใช้ทักษะการยืน

ตอนเบรก ผมเห็นนักเรียนหญิงคนหนึ่งกลิ้งโครมจากม้านั่งที่ตัวเองนั่งอยู่

ขณะที่ผมและหลายๆคนเกาะราวไว้แน่น

(แม่งนาทีนั้นเป็นที่ต้องการยิ่งกว่าทองอีกอะ )

 

ผมมองหน้าคนขับ เขาเหลือบตาขึ้นมาพอดี เราสบตากันทางกระจกรถ

(คือไม่ต้องเพิ่มประกายวิ้งๆเหมือนนางเอกเกาหลีตอนสบตาพระเอกนะครับ

มันไม่ใช่ )

จากสายตา ผมว่าเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหลือเกินกับวันนี้

เขาไม่มีอารมณ์สุนทรีย์ใดๆแล้ว

ไม่ต่างจากผู้โดยสายที่ส่วนมากก็เพิ่งเลิกงาน

 

ไม่มีใครยิ้ม

 

 

 

ถ้ามีนักการเมืองคนไหนแก้ไขระบบขนส่งเมืองไทยได้

ผมจะเลือกเลย

นี่เป็นประเด็นสำคัญมากนะ เพราะถ้าระบบขนส่งดี ตรงเวลา ผมว่าอะไรอย่างอื่นมันก็จะดีตาม

อย่างน้อยคนอาจยิ้มให้กันมากขึ้น

 

แต่ก็อย่างว่า

ผมว่ามันก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกเราเองด้วย---

หมายถึงคนทั่วไปนี่แหละ

 

พอกันที่กับรถเมล์ฟรีวิ่งหนีประชาชน

มึงคิดว่ากูเป็นวินเชล โบล์ว เหรอแสรด

 

ผู้โดยสารรอนอกป้าย คนขับก็บ้าจี้จอดรับ

สุดท้ายคนที่ทำตามระเบียบก็เป็นคนรู้สึกแย่ซะเอง

---

ผมเพิ่งไปผ่าฟันคุดมาครับ---หลังจากที่เก็บมันไว้ในปากนานนับเดือน บางซี่นับปี

 

ฟันคุดทั้งปากมีสี่ซี่ ทำใจไว้นานและ ซี่ที่ออกอาการมากที่สุดคือซ้ายล่างครับ ล่อซะเหงือกบวม ช่วงนั้นต้องอมน้ำเกลืออยู่เกือบทั้งสัปดาห์ 

 

ในที่สุด---วันนี้เราก็มาชำระล้างความแค้นกันซะที

 

ไอ้ฟันคุด!!

 

 

 

ผมทำใจเรื่องที่ต้องผ่ามานานแล้วครับ แต่ใจไม่ถึง (เป็นโรคจิตอ่อนๆครับ กลัวคลีนิกหมอ)

เลื่อนแล้วเลื่อนอีก พอพ่อบังคับให้ไปผ่า เอ้าน้ำท่วม! 

คลีนิกเจ้าประจำที่คนทั้งตระกูลของผมไปฝากชีวิตไว้โดนน้ำท่วมอ่วมไปแล้วครับ

ดังนั้นผมจึงต้องกลับมาทำฟันที่คลีนิกอื่น ใกล้มหาวิทยาลัย

 

 

หลังจากรวบรวมความกล้าอยู่สามวัน เอาวะ---กูไม่ตายมึงก็ม้วย!

(เอ่อ สาบานว่าไปทำฟันครับ ไม่ใช่ไปรบกับเด็กแว๊นที่ไหน)

ทันทีที่ถูกเรียกพบ ผมรู้สึกว่าร่างกายเย็นชืด เลือดในตัวไม่เดิน สมองชา หน้าตึง ฯลฯ

นี่แม่งถ้ากลายพันธุ์ได้ผมคงทำไปแล้วอะครับ

 

หมอเป็นผู้หญิงสาวสวย บอกให้ผมอ้าปากกว้างๆขณะที่ส่องดูช่องปากของผม

และลงความเห็นว่า มีฟันคุดอยู่สี่ซี่จริงๆนะจ๊ะเธอว์ (ถ้าให้ผมเดาสีหน้าตัวเอง 

ตอนนั้นหน้าคงเหลือแค่สองนิ้วอะครับ)

และปัญหาใหญ่คือ ฟันผมแม่งมีแต่หินปูน!!

 

"ขูดครั้งล่าสุดเมื่อไหร่คะ"

ผมยิ้ม ตอบเสียงเรียบ "21 ปีจ้า เกิดมาไม่เคยขูดหินปูน"

 

เป็นอันว่า ที่คลีนิกแห่งนี้ผมไม่ได้มาผ่าฟันคุดครับเพราะหมอที่ผ่าได้ไม่อยู่

ดันไปขูดหินปูนแทน อู้ยยยย แขยงขี้ฟันตัวเองจริงๆ

 

 

 

ถ่อไปหาคลีนิกใหม่ครับ ทันทีที่เจอก็ตกลงกันว่ารอหมออีกครึ่งชั่วโมงนะค้า

ระหว่างนี้จะก่อกองไฟ จะเต้นแอโรบิค หรือจะบอกล่าฟันคุดของคุณก็ตามใจ

 

ครึ่งชั่วโมงแม่งผ่านไปไวเหมือนกระพริบตา

รู้ตัวอีกทีนอนอยู่บนเตียงสีเขียวๆ คุณพยาบาลยิ้มหวานๆ บอกจะฉีดยาชา

 

ห๊ะ! จะเอาไอ้เข็มนั่นทิ่มเหงือกกูเหร้ออออออออออ

 

ตอนนั้นแม่งถ้าผมปวดฉี่อยู่คงมีราดบ้่างอะครับ 

แต่คุณพยาบาลแกเอาด้ามอะไรสักอย่าง ทู่ๆ นิ่มๆ ปลายแดงๆมาแต้มเหงือก

ส่วนที่ต้องฉีดยาชา แต้มอยู่นานเชียว นานมาก

ก่อนจะทิ่มเข็มลงไป ไม่สู้จะเจ็บแฮะ ผมเดาว่าอีสีแดงๆนั่นเป็นยาชาแบบทา

 

ห้านาที คุณพยาบาลถามว่า ปากเริ่มชาหรือยังคะ

ผมบอกว่ายัง

เธอเรียกหมอมา---หมอเป็นชายหนุ่มวัยกลางคน เขาหยิกริมฝีปากล่างผม

ถามว่าเจ็บไหม

 

ผมตาขวาง เจ็บสิ (แสรด)

แล้วก็โดนฉีดยาชาซ้ำอีกเข็มครับ  คราวนี้ล่อยันริมฝีปากล่างเลย

อู๊ยย แทบกรี๊ด ปากคอสั่น 

แต่ก็ได้ผลนะครับ ห้านาทีหลังจากนั้นผมรู้สึกเหมือนผมไม่มีริมฝีปากล่างด้ายซ้ายอะครับ

 

 

ผมปล่อยให้หมอแกแงะปากผมตามใจชอบ

ให้อ้าก็อ้า อ้าจนปวดกราม ระหว่างที่หมอกำลังบดฟันผมให้แตกอยู่

แม่งให้ความรู้สึกเหมือนมีรถมอเตอร์ไซค์วิบากมาวิ่งอยู่ในหัวอะครับ

เสียงยังงั้นเลย

 

บางทีก็นึกนะ---หมามันมีฟันคุดไหมวะ

มันคงไม่เคยต้องมาเจอเหตุการณ์สยองวิญญาเช่นนี้สินะ

 

 

 

ผมออกมาจากคลีนิกด้วยอาการเบลอๆเล็กน้อย

ลองหยอกริมฝีปากล่างตัวเอง---ไม่รู้สึกแฮะ

 

ผมนึกถึงนักมวย ถ้าให้นักมวยฉีดยาชาก่อนชกจะได้ไหมนะ

แต่ถ้าโดนต่อยสมองแล้วร่วงนี่ก็ตามยถากรรมพี่แล้วล่ะครับ

 

หรือไม่ก็ ให้ยาสลบคนที่มาทำฟันแล้วสร้างเครื่องง้างปากคงดี

(อันนี้ผมคิดจริงจังมาก)

 

 

ตอนนี้เลือดยังไหลไม่หยุดครับแม้จะผ่าเสร็จมาแล้วสองชั่วโมง

เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ ปวดจริงๆ

คิดถึงบล็อกชิบเป๋งเลยจ้า จริงๆมีอะไรให้อัพเยอะแยะบานตะเกียงไปหมด

แต่อีเน็ตที่หอผมมันไม่เอื้อให้เปิดอะไรสักอย่างเลยครับ

กะอีแค่เปิดปู่เกิ้ลก็ล่อไปห้านาทีกว่าๆ ส่วนเฟซบุ๊คนั้นปาไปชาติเศษครับ  

ผมเลยไม่เล่นแม่งมันละเน็ตหอ แบกมาเล่นที่คณะ หอสมุดดีกว่าจ้ะ

 

 

ช่วงนี้ตามกระแสหน่อยละกัน เกี่ยวกับเรื่องรับน้อง

ในฐานะที่ปีนี้ผมแก่จนอยู่ปี 3 แล้วครับ ซีเนี๊ยร์ ซีเนียร์

เลยไม่ได้อยู่รับน้อง เพราะการรับน้องเป็นหน้าที่ของพวกปีสองเขา

และการเฝ้ามองกิจกรรมเหล่านี้แบบห่างๆ ผมว่าทำให้ได้มุมมองอะไรแปลกๆดีเหมือนกัน

 

 

เอาเข้าจริงๆผมว่าเด็กปีหนึ่งที่เข้ามา มันก็อยากรับน้องบ้างแหละครับ นึกออกไหม

ทำนองว่าไม่ได้รับกันทุกวันนะเว้ย ครั้งหนึ่งในชีวิต

แถมไอ้ภาพการรับน้องที่เด็กมันเห็นตามเน็ตตามโทรทัศน์ กว่าครึ่งก็เป็นแบบน่ารักๆ

ปีหนึ่งใสใสจ้า หัวเราะกระจาย รุ่ยพี่ก็ดูอารีเหลือเกิน

 

เฮ้อ,, พวกมึงจะรู้ไหมเนี่ยว่าเอาเข้าจริงรับน้องแม่งไม่ได้น่าอภิรมณ์แบบนั้นซักกะติ๊ด 

 

เอาล่ะ ผมยอมรับว่าหลายกิจกรรมมันก็สร้างสรรค์ และหลายกิจกรรมมันก็บัดซบเหลือเกิน

ไอ้ที่ดีๆอย่างผูกข้อไม้ข้อมือ ร้องเพลงอะไรให้กัน หัวเราะกัน มันก็น่ารักนะ

แต่ไอ้ที่ลากน้องไปเข้าห้องเชียร์ ให้คนอายุ 18-19 นั่งปรบมือแปะๆ

แถมบางทีกว่าจะได้เข้าห้องเชียร์ก็รอรากงอก (ไม่รู้รอห่าอะไรนักหนา)

รุ่นผมปีหนึ่งนี่จำได้ว่าพี่นัดมาตอนห้าโมงครึ่ง กว่าพี่ๆจะมาครบก็ปาไปหนึ่งทุ่ม

ผมจำอารมณ์นั้นได้เลย เสียความรู้สึกชิบเป๋ง 

ทำไมต้องมารอพี่ ทำไมพี่ต้องอ้างว่าตอนพี่รอน้องพี่ก็รอนานแบบนี้เหมือนกัน ฯลฯ

ไม่รู้สิ ผมเสียดายเวลาชั่วโมงกว่าๆที่ผมเสียไปตอนนั้นมากๆ

และอาจเพราะนิสัยส่วนตัวที่ผมเกลียดการรอคอยอะไรสักอย่างเข้าไส้

 

 

จริงๆจุดประสงค์การรับน้องมันก็ดีครับ ให้เด็กรู้จักกันไวขึ้น

แต่ปัจจุบัน กิจกรรมมันเปลี่ยนไปมากแล้ว รุ่นพี่บางคนก็ด่าเอามันส์

น้องไม่ไหว้ก็ตะเบ็งเสียงใส่มัน บอกว่ามันเป็นวัฒนธรรมที่ต้องไหว้ผู้อาวุโส

(งั้นทำไมมึงไม่ไหวลุงยาม ป้าภารโรงล่ะ เขาแก่กว่ามึงนะ )

ผมไม่ชอบบังคับไหว้ว่ะ ไม่รู้สิ ถ้ากูเคารพเดี๋ยวกูก็ไหว้มึงเองแหละ

แต่ก็อย่างว่าครับ ไม่มีหรอกที่มันจะฟัง ดีแต่ออกมาบอกว่า "ไหว้ๆไปเถ้ออออ"

 

อาเจ๊ที่ผมรู้จักนี่ซิ่วมาครับ เพราะงั้นตอนแกอยู่ปีหนึ่ง แกเลยอายุเท่าๆพวกปีสอง

(แต่ก็ไม่มีใครรู้นะว่าแกซิ่วมา) ประกอบกับนิสัยไม่ชอบทำตามใครสั่งเท่าไหร่

เจ๊เลยไม่ไหว้แม่มเลยสักคนครับ  ถ้ารุ่นพี่มองหน้าเจ๊ก็มองกลับ

แล้วรุ่นพี่ทั้งหลายก็จะหลบตาไปโดยอัตโนมัติ

และถ้ามีรุ่นพี่คนไหนประสาทพอจะมาด่าเจ๊ จะเจอเจ๊ยันกระเดือกแตก

แถมด่ากลับจนหน้่าหงายเอาดื้อๆ

 

บทเรียนของเจ๊สอนให้ผมรู้ว่า อีรุ่นพี่ที่มันเก่งนักเก่งหนาเอาเข้าจริงๆทำอะไรเราไม่ได้ครับ

นอกจากแบน แบน แบน คว่ำบาตรมันเข้าไป

ชะลาล่า พอโดนรุ่นพี่คว่ำบาตรคงสำนึกบ้างแล้วล่ะซี่

 

ปรากฏว่าเจ๊ไม่รู้สึกอะไรเลยครับ ก็ยังไปเรียนตามปกติ มีเพื่อนฝูงล้อมรอบ 

 

 

 

การรับน้องน่ะ รุ่นพี่เขาคิดว่าสิ่งที่เขาทำ ไม่ว่าจะว้ากหรืออะไรก็ตาม

เขาคิดว่าเขาทำเพื่อคุณ เพื่อรุ่นน้อง เพราะงั้นเขาเลยคิดว่าเขากำลังเสียสละ

แต่เขาอาจลืมนึกถึงความรู้สึกเด็กปีหนึ่งมั้งครับ

หรือถ้านึกถึง ก็นึกถึงในแง่ว่า "ตอนกูอยู่ปีหนึ่งกูก็ทนได้ ทำไมมึงทนไม่ได้"

ซึ่งเป็นระบบความคิดที่บัดซบจริงๆครับ

 

ผมเข้ารับน้องทุกวันนะตอนปีหนึ่งนะแม้จะโคตรเกลียดก็เหอะ 

จำได้ว่าตอนว้ากนี่ มีรุ่นพี่มาตะโกนถาม "ใครไม่สบาย! ออกมา!"

โอ้โห ก็มึงถามยังกะจะกินหัวเขา ใครจะไปลุกวะ 

ปรากฏว่าอีหนูข้างๆผมคนหนึ่ง เกิดคลื่นไส้ตอนกำลังโดนว้ากครับ 

ลุกขึ้นยืน เอามือปิดปาก วิ่งพรวดออกไปจากห้อง ได้ยินเสียงโอ้กอ้ากดังลั่น

นี่ถ้าลุกช้ากว่านี้หน่อยนี่ หัวผมเป็นถาดรองอ้วกได้เลยนะ 

 

ไม่นับรวมพวกที่ชักแหง่วๆตอนโดนว้ากอีก ผมโคตรเห็นใจเลย

มีทุกปี เป็นลมบ้าง ชักบ้าง ฯลฯ

บางคนร้องห่มร้องไห้อยู่นานเป็นชั่วโมง ควบคุมไม่ได้ด้วย

ผมไม่รู้จะช่วยยังไงจริงๆ เห็นอีพวกเพื่อนพี่ว้ากนั่งปลอบกันยกใหญ่

 

 

สำหรับผมนะ ประเด็นที่ผมไม่ชอบเกี่ยวกับรับน้องมีไม่กี่อย่าง

คือการว้าก และการรอคอย

โอเค มันอาจสอนให้คุณอดทนก็จริงไอ้การรอคอยน่ะ แต่บ่อยๆเข้าล่ะ

การบ้านก็มีนะเฮ้ย พอแบกการบ้านมาทำที่ตึกเวลารอเพื่อนก็ไม่ถนัดอีก

ร้อนก็ร้อน เสียงก็ดัง ฯลฯ

 

ถามว่าเวลาทำงานน่ะ คุณรอได้ไหมล่ะ

ผมว่าผมรอได้นะเพราะยังไงก็ได้เงินว่ะ  

ถ้าอยากให้พวกน้องๆเขารอ ลองแจกเงินเขาสิ รับรองเขาจะมาโดยพร้อมเพรียง

 

ไม่ได้บอกว่าเงินคือทุกอย่าง ผมแค่ประชดน่ะ

เอาเข้าจริงๆ ผมไม่รู้เหมือนกันแฮะว่าตอนทำงาน เจ้านายมันว้ากๆแบบนี้หรือเปล่า

แต่ผมเชื่อว่า ไอ้รุ่นพี่ที่มาว้าก มันก็ยังไม่เคยทำงานเหมือนกัน

 

 

เพื่อนผมคนหนึ่งบอกว่า การว้ากน้องเป็นอะไรที่เหลื่อมล้ำมาก

ทำไมคนอีกกลุ่มต้องก้มหน้าฟังคนอีกกลุ่มด่าด้วยเล่า

 

มันก็น่าคิดนะ

เมื่อราวสิบสองปีที่แล้ว แม่ผมเคยเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนเล็กๆแห่งหนึ่ง

ณ ที่นั่น แม่รู้จักเด็กประถมหกคนหนึ่ง เป็นเด็กผู้หญิง ทุกคนเรียกเธอว่า "แคระ"

เธออายุไล่เลี่ยกับผม ตอนนั้นอายุสิบสองปี แม่บอกว่าเธออาจจะแก่กว่าผมสักปีหนึ่ง

 

นานมากแล้ว แม่เอ่ยถึงเด็กผู้หญิงคนนั้น

แม่พูดถึง ไอ้แคระ ผมถามว่าแคระไหน 

สายตาที่แม่มองกลับมาที่ผมนั้นสลดและหดหู่อย่างที่ผมไม่อาจบรรยาย

 

แคระเป็นเด็กผู้หญิงที่ผมไม่รู้จะให้คำจำกัดความอย่างไรดีครับ

ไม่รู้ว่าโชคร้าย มีกรรม หรืออะไรสักอย่างที่คนจะพูดกัน

 

 

เธอเห็นแม่ของเธอถูกข่มขืนแล้วฆ่าต่อหน้าต่อตา ตอนอายุได้หนึ่งขวบ

ศพของแม่เธอถูกโยนลงน้ำ ไม่มีใครจับผู้ร้ายได้ 

ไม่กี่ปีถัดมา เธอถูกข่มขืน ไม่มีใครจับผู้ร้ายได้

และอีกไม่กี่ปีถัดมา ก่อนแตกเนื้อสาว เธอก็ถูกข่มขืนอีก 

และแน่นอน,, ไม่มีใครจับผู้ร้ายได้

 

ผมไม่รู้ และไม่อาจชี้ชัดได้ว่าเหตุการณ์ใดที่ทำให้สติสัมปชัญญะทั้งหมดของเธอฟั่นเฟือน

เธอกลายเป็นเด็กผู้หญิงสติไม่เต็มเต็ง อยู่กับยายที่ไม่ค่อยจะมีกินเท่าไร

 

 

ผมหดหู่ไปนานเมื่อแม่เล่าเรื่องของแคระให้ฟัง

เชื่อเหลือเกินว่าเรากลายๆคนอยู่ดีกินดี โชคดีกว่าแคระ

ผมไม่รู้จะพูดอย่างไร

แต่เรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนนี้กระทบกระเทือนอะไรบางอย่างในตัวผม

และทำให้ผมสำนึกได้ว่า โลกของคนแต่ละคนนั้นช่างต่างกันเหลือเกิน

 

 

ตอนนี้แคระคงอายุยี่สิบเอ็ดปี ไล่เลี่ยกับผม

เด็กผู้หญิงร่างเล็ก มอมแมม ที่ผมไม่อาจจำกัดความได้เธอโชคร้าย หรือมีกรรม หรือควรใช้คำใดที่มนุษย์จำกัดความไว้

"คนเลว" เป็นผู้ยัดเยียดสิ่งเหล่านั้นให้แก่เธอ

 

ผมไม่รู้เธอเป็นอย่างไรบ้าง

บางทีผมก็อยากให้แม่พาไปเยี่ยมเธอบ้าง

ผมภาวนาให้เรื่องราวของเธอเบนไปในทิศทางที่ดีขึ้น

 

อย่าให้คนเพศผู้คนไหนทำร้ายเธอได้อีกเลย

ผมภาวนาไว้เช่นนั้น

และคาดหวังเหลือเกินว่า หากได้รับข่าวของเธออีก หากผมมีโอกาสนั้นนะ

ขอให้เธอไม่เป็นอะไรมากไปกว่าเดิม

 

ผมขอให้เอนทรี่ย์นี้สะท้อนอะไรหลายๆอย่างในสังคมนะครับ

ไม่ว่าจะเรื่องที่ผู้หญิงถูกข่มขืน เรื่องที่ไม่ว่าจะใครก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้มากนักแม้แต่แม่ผม

หรือแม้แต่เรื่องที่ผู้ร้ายไม่ถูกจับเลยแม้แต่คนเดียว

 

 

 

เอนทรี่ย์นี้อุทิศแด่แคระ เด็กผู้หญิงที่โชคร้่ายที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผมรู้จัก